بلا یا لطف خدا

غم و ناراحتیهای دنیوی به پنج چیز بر می گردد كه در آیه شریفه   ولنبلونكم بشی ء من الخوف والجوع ونقص من الاموال والانفس والثمرات : ذكر شده است .غم و غصه های دنیا مال نفس انسان است نه دل و روح انسان.

گریه پیامبر در غم پسرش ابراهیم مربوط به نفس ایشان است . یعنی جنبه خلقی و طبیعت حضرت متاثر و گریان بود وقلب او مملو از رضا و خوشنودی حق تعالی بود .

فرمایش حضرت علی :مراره الدنیا حلاوه الاخره :هم این مطلب را تایید می كند .

دل پرتو الهی است و از این چیزها غصه دار نمی شود . لذا دنبال آیه فرمود :اولئك علیهم صلوات من ربهم و رحمه و اولئك هم المهتدون .

بلای تن موجب صحت دل است.

كلیه ناهمواریهایی كه بر انسان تحمیل می شود در حقیقت نعمت است. امام حسن عسكری علیه السلام می فرمایند :ما من بلیه الا و له فیها نعمه تحیط بها. هیچ بلایی نیست مگر اینكه نعمتی دارد كه محیط به آن بلاست .

یا من عطاؤه عطا و منعه عطاء: ای خداوندی كه عطا كردنت عطا نمودن است و دریغ نمودن وندادن تو هم عطا كردن است . كسی كه دهنده وغنی است این گونه است . خوبان این گونه اند . دوستان اهل بیت و مومنین هم همین گونه اند . وقتی میدهند كه می دهند وقتی هم كه نمی دهند باز می دهند . ولی اهل طبیعت عكس این هستند وقتی می گیرند كه می گیرند ووقتی هم كه می دهند می گیرند . اهل آخرت كارشان عطا و دادن است . اهل طبیعت منع و گرفتن.

شاید رحمت و لطف وعطای حق در آنچه كه نداده بیشتر از چیزهایی باشد كه عطا كرده است.

روزی كه فهم انسان باز شود خواهد دید كه ابتلائات و گرفتاری هایی كه خدا برای او پیش آورده است چه خیرهایی برای او داشته و خداوند از رهگذر آنها محبتی به او كرده است كه در خوشیها و نعمتها چنان محبتی به او نكرده است. به همین خاطر است كه وقتی خدا پرده را بر می دارد انسان غصه می خورد كه چرا به خاطر ابتلائات و محرومیتهای دنیا غصه خورده است و آن روز بیش از آنچه برای نعمتها و گشایشها شاكر است به خاطر محرومیتها وابتلائات شاكر خواهد بود.

بوسه و دشنام را تك تك بده                                    

تا ببینم زین دو شیرین تر كدام

اندیشمندی گفته است :اگر گوشت خام با آتش پخته نشود شایسته سفره و خوان ملوكان نیست همچنین آدمی چون خام است اگر با آتش مصائب و بلیات پخته نگردد شایسته بساط ملك الملوك جل جلاله نمی شود.

امیرالمومنین علیه السلام به كمیل كه از اصحاب سر حضرت و مجذوب محبت ایشان بود فرمود :ان القلوب اوعیه :دلها ظرفند ظرف علم معرفت محبت و ... و خیرها اوعاها : وبهترین دلها پر ظرف ترین و بزرگترین آنهاست . با صبر كردن بر ابتلائاتی كه خدا برای شخص پیش می آورد دل انسان بزرگ می شود.