هیچ مادر مهربانی بچه های عزیزش را همیشه به بغل نمی كشد كه این كار با محبت او سازگار نیست. بچه ها تا حركت نكنند وسینه بر خاك نكشند و زمین نخورند ودر گیر نشوند نمی آموزند و به جایی نمی رسند و راه رفتن را فراموش می كنند .

برخی اگر تلخی تجاوز وتحقیر ستمی را احساس كردند و تازیانه ای بر صورت یا اهانتی بر شخصیتشان رفت وخدا در برابر ظلم نایستاد واورا بر خاك سیاه ننشاند وبه زودی نابودش نكرد ناله بر می دارند كه مگر نیستی ومگر نمی بینی ؟

گویا خدا باید باج كوتاهی وبیكاری اینها را بدهد !!!

راستی چه كسی باید ضعف هایش و كسری هایش تامین بشود و تقویت شود؟! چه كسی باید در فاصله تولد و مرگ به رشد وكمالش برسد ؟!چه كسی باید ترس و بخل و ضعف را از دل و دستش بتكاند ؟!

(عین _صاد )