به فرزندان شهیدی كه در حسرت نوازشهای پدر سوختند

لبخند وجنون و استخوان و چمدان

باران دو چشم منتظر در باران

در دفتر مشق خویش كودك می سوخت

بابا آمد  نه آب آورد  نه نان...

رفتی سبد سبد گل پرپر بیاوری
مرهم برای زخم كبوتر بیاوری
ردِّ  هزار چلچله را پر كشیده ای
تا از شب طلائیه سر در بیاوری

كنج كدام خاطره جا مانده غربتت
رفتی نشانی از غم مادر بیاوری

این قطعه خاك ، بوی ملائك گرفته است
ای كاش هدیه ، تربت سنگر بیاوری

می شد كه در مسیر رهایی شكوفه داد
بوی بهشت از دل معبر بیاوری

از پشت خاكریز ، نه از پشت میز ها
شمعی به یاد غربت حیدر بیاوری

زخمی ترین نشانه‌ی پرواز در تو بود
رفتی كه تا دو بال سبك تر بیاوری

در آسمان گریه كه پر ابر شد دلم
در تنگنای سینه كه بی صبر شد دلم

بغضی عجیب دور و برم را گرفت و بعد
باران اشك چشم ترم را گرفت و بعد

همراه با تبسم صبح نسیم ها
روی قنوت بال و پر یاكریم ها

بی اختیار راهی دشت جنون شدم
راهی دشت عاطفه و اشك و خون شدم

یعنی بهشت روشن گلهای سینه چاك
یعنی حریم قدس شهیدان بی پلاك

یعنی شلمچه و حرم آسمانیش
آن غربت همیشگی و جاودانیش

یعنی دوكوهه و غم یاران خسته اش
كارونِ اشك و ساحل در خون نشسته اش

بغض غروب فكه و دلتنگی غمش
اروند و چشمهای پر از اشك نم نمش

چزابه و تلاطم خون در مسیر نور
معراج تا همیشه به روی حریر نور

شام طلائیه كه پر از یاد ناله هاست
آن تربتی كه هرقدمش باغ لاله هاست

زائر شدم بهشت دل و مهد عشق را
تا كه دوباره تازه كنم عهد عشق را

باشد همیشه سمت شهادت نگاه من
باشد به سوی چشمه‌ی خورشید راه من

تا كه دل شكسته‌ی من زیر و رو شود
تا رنگ حق بگیرد و با آبرو شود

تا باز هم نفس بزنم در هوای عشق
تا كه شود دوباره دلم آشنای عشق

باشد سرود سرخ لبم ذكر یا حسین
باشم همیشه نذر حسینیه های عشق

قسمت كنی زیارت شش گوشه را كه من
باشم دوباره زائر كرب و بلای عشق

لبریز آه و ندبه و غم گریه می كنم
دلتنگم و به یاد حرم گریه می كنم

یادش بخیر سینه زدن در طواف عشق
یادش بخیر كنج حرم اعتكاف عشق

یادش بخیر عطر گل یاس و علقمه
یادش بخیر روضه‌ی عباس و علقمه

هر شب دوباره گریه‌ی اشك و حضور غم
با روضه ها و مرثیه های صبور غم

آنجا كه لاله می چكد از بغض هر نگاه
در بین تل گریه و گودال قتلگاه

از زخم شناسنامه دارند هنوز
در مسجد خون اقامه دارند هنوز
آنان همه از تبار باران بودند
رفتند ولی ادامه دارند هنوز
¨     
سرتاسر شهر با تو عطر آگین است
لبخند تمام كوچه ها غمگین است
امروز كه بر دوش تو را می بردیم
تابوت سبك ولی غمت سنگین است
¨ 

پاییز پیام كوچ برگی سرخ است
خندیدن گل زیر تگرگی سرخ است
بر لاله چرا كفن بپوشم ، وقتی
زیبایی زندگی به مرگی سرخ است

سلام بر آنهایی كه از نفس افتادندتا ما از نفس نیفتیم .

قامت راست كردند تا ما قامت خم نكنیم .

به خاك افتادند تا ما به خاك نیفتیم وسلام بر آنهایی كه رفتند تا بمانند و...

ندیدم آینه ای چون لباس خاكیها
همان قبیله كه بودند غرقِ پاكیها

به عشق زنده شدن، «عند ربِهم» بودن
شده ست حاصل آنها ز سینه چاكیها

دلیل غربتشان، اهلِ خاك بودنِ ماست
نه بی  مزار  شدنها، نه بی پلاكیها

بدی كردیم خوبی یادمان رفت

ز دلها لایروبی یادمان رفت

به ویلای شمالی خو گرفتیم

شهیدان جنوبی یادمان رفت

بعضی برای جنگ شعار می دهند و خود از جاده شمال به جبهه می روند .

علیرضا قزوه

در خواب و خیال هم نرفتیم به جنگ

بی رنج وملال هم نرفتیم به جنگ

ما نسل سپید بخت سوم بودیم!

از راه شمال هم نرفتیم به جنگ

من ماندم و بغض لحظه هایی كوتاه

با چهره خیس نور در بارش ماه

یك حس غریب در دلم می گوید

هنگام شهادت است ان شاءالله

تقدیم به شهید عباس بابایی

او رود جنون بود كه دریا می شد

با بیرق آفتاب بر پا می شد

پرواز اگر نبود معلوم نبود