مولای ما نمونهء دیگر نداشته است

اعجاز خلقت است و برابر نداشته است

وقت طواف دور حرم فکر می کنم

این خانه بی دلیل ترک برنداشته است

دیدیم در غدیر که دنیا به جز علی

آیینه ای برای پیمبر نداشته است

سوگند می خورم که نبی شهر علم بود

شهری که جز علی در دیگر نداشته است

طوری ز چارچوب در قلعه کنده است

انگار قلعه هیچ زمان در نداشته است

یا غیر لافتی صفتی در خورش نبود

یا جبرِِییل واژهء بهتر نداشته است

چون روز روشن است که در جهل گمشده است

هر کس که ختم نادعلی بر نداشته است

این شعر استعاره ندارد برای او

تقصیر من که نیست برابر نداشته است

هر كس هر آنچه دیده اگر هر كجا تویی

یعنی كه ابتدا تویی و انتها تویی

در تو خدا تجلی هر روزه می كند

آیینه ی تمام نمای خدا تویی

دیدار تو تولد توحید و روشنی ست

ای مادر پدر غرض از روشنا تویی

نخل ولایت از تو نشسته چنین به بار

سر چشمه ی فقاهت آل عبا تویی

غیر از علی نبود كسی هم تراز تو

غیر از علی ندید كسی تا كجا تویی

تو با علی و با تو علی روح واحدید

نقش علی ست در دل آیینه یا تویی

ایمان خلاصه در تو و مهر تو می شود

مكه تویی ، مدینه تویی ، كربلا تویی

زمزم ظهور زمزمه های زلال توست

مروه تویی ،قداست قدسی ، صفا تویی

شوق تلاوت تو شفا می دهد تو را

ای كوثر كثیر حدیث كسا ء تویی

قرآن ستوده است تو را روشن و صریح

یعنی كه كاشف همه ی آیه ها تویی

در خانه ی تو گوهر بعثت نهفته است

راز رسالت همه ی انبیا ء تویی

آن راز سر به مهر كه حافظ غریب وار

می گفت صبح زود به باد صبا تویی

آنان كه خاك را به نظر كیمیا كنند

بی تو چه می كنند تویی كیمیا تویی

درد مرا كه هیچ طبیبی دوا نكرد

آه ای دوای درد دو عالم ، دوا تویی

من از خدا به غیر تو چیزی نخواستم

ای چل چراغ سبز اجابت دعا تویی

پیچیده در سراسر هستی ندای تو

تنها صدا بماند اگر آن صدا تویی

گفتم تو، ای بزرگ خطای مرا ببخش

لطفت نمی گذاشت بگویم شما تویی

باری كجاست بقعه ی قبر غریب تو

بر ما بتاب روشنی چشم ما تویی

پهلو شكسته ای تو و من دل شكسته ام

دریابم ای كریمه كه دار الشفا تویی